Shop-not-holic
Afgelopen week dachten we ‘for old times sake’ een middagje te gaan winkelen. Uitverkoop. Miguel en ik kleding scoren, kadootjes kopen. Robin had nieuwe schoenen nodig. Kortom, met zijn 3-en er lekker even uit. Gezellig.
NOT. Wat ik voor het gemak even vergat is dat Robin met zijn 1,5 jaar een echte peuter is geworden. Van het relaxte winkelen vorig jaar is nu niks meer over. Het is nu een ander soort onderneming geworden. Vorig jaar was het de vraag waar je rustig kon voeden en kwam het verder allemaal wel goed. Nu is het de vraag hoe ik mijn peuter tevreden (lees rustig) houd.
Zodra ik een winkel binnen liep was het huilen geblazen. Vergeleken met ‘mensen kijken’ is ‘winkel kijken’ natuurlijk erg saai. Het werd een soort krijsen wat verder aanzwol zodra de ergernis langer voort duurde. Niet gaaf! Vooral niet met alle blikken op je gericht. Het enige wat meneer kon bekoren was een mini draaimolen voor de supermarkt. Daar wilde hij dan ook het liefst de hele middag blijven, erg begrijpelijk. Het drama was compleet toen papa hem bij kop en kont oppakte en met Robin (compleet over de zeik) over de schouder verder liep. Van de opmerking ‘Aaah heb je het niet naar je zin?!’ van omstanders werd ik ook al niet vrolijker. Even schoenen passen en weer lekker naar huis! Over een paar jaartjes gaat het vast weer beter.
