Ete!!
Er is 1 ding heel belangrijk in het leven van mijn zoon: ‘ete’!! Dit schreeuwt hij luidkeels als ik zeg dat het eten klaar is, ondertussen op zijn manier enthousiast rondspringend. Dat is iets wat ik totaal niet had verwacht. Even een stukje voorgeschiedenis.
Ik had vroeger blijkbaar een sterke aversie tegen eten. Pollepels, pannen, de hele keukeninboedel werd tevoorschijn gehaald om mij af te leiden en 1 hapje te laten eten. Ik at zo weinig dat ik slecht groeide en afviel. Uiteindelijk is het helemaal goed gekomen en ben ik ironisch genoeg diëtist geworden! Miguel had helemaal geen interesse voor eten. Hij vond het een onderbreking van het spelen. Nu is hij helaas nog steeds geen hele enthousiaste eter, maar gelukkig ook geen moeilijke!
Het laatste wat ik had verwacht was een goede eter. Maar min en min is plus. En wat ben ik er blij mee! Avondeten vindt hij heerlijk, het bordje gaat vrijwel altijd leeg. Aardappels, rijst, pasta, bonen, groenten, alles is goed. Robin zijn lievelingseten: ‘kakoeke!’ (= pannenkoeken). Toetjes vindt hij maar niks en snoepjes en spekjes kunnen hem ook niet bekoren. Maar een klein stukje kaas of een ‘koekie’, dat is smikkelen!
Vanaf jongs af aan hebben we Robin aan verschillende dingen laten wennen. Als hij iets niet lustte, was dat een reden om iets vaker op tafel te zetten. Het duurt soms wel 10-15x totdat een kindje gewend is aan een bepaalde smaak. Dat bleek een goede truc en daar profiteren we nu lekker van. Nu maar hopen dat dit ook in de peuterpuberteit zo blijft!
